Blog

Huishouden of spelen

28-mrt-2021 | Blog | 2 reacties

Ik heb het mezelf vaak genoeg horen zeggen tegen mijn kinderen als ze om aandacht vroegen.
Wacht even, mama is zo klaar!
En voordat ik het wist was ik een uur verder en mijn kinderen verzonken in een game.
Oh fijn, ze zijn zo rustig, kan ik nog even door met poetsen.
Weg speelmoment.
Kinderen herinneren zich niet of het huis perfect schoon was, wel of er met hun gespeeld werd.
Toen ik dat besefte zag ik pas in wat ik deed.
Mijn kinderen wilden spelen, en ik vergat een herinnering met ze te maken, want de vloer moest schoon, en de was, en de keuken en en en..

Moeten
Er wordt in deze huidige tijd veel van ons verwacht. We werken maar ons huis moet schoon zijn, want volgens de bladen
weerspiegelt een opgeruimd huis aan hoe we ons in ons hoofd voelen. Dus het huis moet perfect zijn, want dan zijn wij dat ook.
Uiterlijke schijn terwijl het innerlijk chaos is.
En het is waar, een opgeruimd huis geeft meer rust, maar we moeten en moeten en vergeten daarbij soms te kijken wat echt belangrijk is.
De kinderjaren komen nooit meer terug, het huishouden iedere dag opnieuw.
Toen ik dat besefte, ging ik mijn tijd anders indelen. Minder volgens het moetschema en gewoon kijken hoe de dag verliep. Uiteraard zijn er altijd klusjes die gedaan moeten worden, maar sommige konden even blijven liggen tot een later moment of kon mijn man ook prima doen ipv alles naar mezelf te trekken.
Het gaf ruimte voor mij en voor mijn kinderen.

Samen spelen
Ik heb vaak genoeg met ze gespeeld terwijl ik van harte hoopte dat niemand onverwachts op bezoek kwam, want het huis…
Meestal kwam er dan juist wel iemand en zag ik de blikken wel.
Uiteraard als ik me eens goed had uitgesloofd en het huis blonk van de Dasty, kwam er niemand.
En voordat ik de moedermaffia over me heen krijg dat kinderen zich alleen moeten kunnen amuseren. Klopt, dat hebben mijn kinderen altijd goed gedaan. Ze hebben alleen gespeeld, en leren wachten tot mama klaar was. Maar dan was mama er ook voor ze, lekker samen zijn.
Ik heb vaker in een kast verstopt gezeten en mijn kind tot tien horen tellen, terwijl ik 10 dingen telde die ik eigenlijk nog moest doen.
Geduldig met de lego gespeeld terwijl van binnen een wervelstorm waaide met gedachtes van dingen die ik nog allemaal moest.
Ik zie de jonge ouders vaak zichzelf voorbij rennen om aan alle eisen( die ze zich vaak genoeg zelf opleggen) te  kunnen voldoen.
Ik ben blij dat het mij gelukt is om mijn hoge eisen bij te stellen.

Spijt
Als ik erop terugkijk heb ik geen spijt.
Mijn jongens zijn nu bijna 16 en 13 jaar. Ze hebben me niet meer nodig, maar ondertussen meer dan ooit.
Ik laat ze los als het gaat en hou ze vast als dat nodig is.
Zonder zelfopoffering, want volgens de bladen heb ik echt me-time nodig, ben ik er voor ze.
En als ik zie hoe ze zich ontwikkelen ben ik blij dat ik het zo heb gedaan.
Ze worden steeds zelfstandiger en de speelmomentjes zijn voorbij.
Ze hebben plaatsgemaakt voor mooie gesprekken, spelletjesavonden en een hoop puberpraat en ik moet nu bedelen of ze een spelletje met mij willen doen.
Als ik ze dan met hun overslaande stemmen stoer hoor gamen met hun “friends” , terwijl ze erna nog heerlijk tegen me aan kruipen, dan ben ik nog altijd blij dat ik aan de peuterstemmetjes gehoor heb gegeven als ze alweer wilden spelen terwijl ik al zo moe was.
En mijn huishouden…nee perfect zal t nooit worden. Ook niet met pubers, of juist door die pubers.
Mijn opvoeding, nee die zal ook niet perfect zijn. Maar we kijken op de jaren die al zijn geweest met een heerlijk gevoel terug.
Ik verheug me op de komende jaren!

2 Reacties

  1. Marijke

    Geweldig verwoord, de tijd die je hebt met je kinderen is heel kostbaar en duurt maar zo kort. Dit heet herinneringen creëren en dat zullen ze zich altijd herinneren aan hun fijne jeugd.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *