Mijn klanten

Mijn klanten

En dan neem je in een jaar tijd voor de vierde keer afscheid van een klant.
Niet omdat ze niet tevreden waren, maar omdat het leven andere plannen met ze had.
Mijn klanten betekenen veel voor me, en als een klant van me sterft, heeft dat impact, zowel in mijn agenda, maar zeker nog meer op persoonlijk vlak.

Mijn klanten
Mensen zijn wel eens verbaasd als ik verdriet heb, want het zijn tenslotte toch maar mijn klanten.
En dat klopt, deze mensen zijn geen vrienden, van sommige weet ik niet eens waar ze wonen.
Kennis is ook een raar woord, dus hou ik het maar bij een klant.

Band
Maar zomaar een klant is het niet, het is veel meer dan dat.
Want ondanks dat ik de meeste in privésfeer niet zie, betekenen al mijn klanten heel veel voor me.
Ik werk al 17 jaar voor mezelf, en sommige komen al vanaf het begin bij me, en dat schept een band.

Vieze foto
Zo op het eerst zicht lijkt dit een vieze foto, met al dat haar, maar als je beter kijkt zie je het resultaat van een werkdag van mij.
De mooie kapsels gaan naar huis en dit blijft bij mij achter.
Een hele mooie indruk van hoe een werkdag is.

Symbool
Vele haarkleuren die symbool staan voor de vele verschillende klanten die in mijn stoel zitten en de vele verschillende gesprekken die ik voer. Ik toon interesse in hun en zij in mij.
We lachen tot ik moet stoppen met knippen, ik huil met ze mee, of ze huilen met mij mee.
Soms geef ik hun een schop onder hun kont en de ander zegt mij de waarheid.

Band
Keuvelen over het leven en soms over niks. Ze vinden hun ontspanning bij mij en ik mag hun dat geven.
Sommige nemen mij af en toe een cadeautje mee omdat ze vinden dat ik dat verdien, terwijl ik gewoon mijn werk doe.
Nouja, gewoon..als ik de band met mijn klanten zie voel ik me rijk. Dat ik zo’n beroep mag uitoefenen. De mensen nog mooier maken dan ze al zijn en zoveel waardering ervoor krijgen.

Bevoorrecht
Tegenwoordig zit op bijna iedere hoek van de straat wel een kapper, ze kunnen overal gaan, maar deze klanten kiezen voor mij..gewoon voor mij..al jarenlang!!
Wat ben ik toch een bevoorrecht mens dat ik kapster mag zijn, en dan hoort rouwen om een persoon waar je veel om geeft er gewoon bij.

Rusteloze benen

Rusteloze benen

Ik heb RLS, Restless legs syndrome, oftewel rusteloze benen.
Dit is een neurologische aandoening die een enorme bewegingsdrang in de benen veroorzaakt. Die drang om te bewegen wordt veroorzaakt door een zeer onplezierig gevoel in je benen.
Men weet eigenlijk niet zo goed waar het vandaan komt, al zijn ze er wel achter dat het vaak gepaard gaat met een andere ziekte of aandoening ( bij mij fibromyalgie).

Schok
Voor mensen die het niet hebben, is dit moeilijk te begrijpen.
Ik probeer het wel eens uit te leggen alsof er duizenden mieren door mijn benen lopen en dat ik moet bewegen om ze van me af te schudden.
Als ik mijn benen dan stil probeer te houden, gaat er een grote schok door ze heen, totdat ik ze weer beweeg.

Cirkeltje
Het is geen levensbedreigende kwaal, maar het kan je wel behoorlijk belemmeren in het leven.
Ik kan er bijvoorbeeld niet goed tegen als er teveel tegen mijn benen aankomt in combinatie met warmte. Een te zware deken in bed, een voet van mijn man tegen mijn benen aan, reden voor mij om wakker te liggen en mijn benen buiten boord te houden om ze te laten afkoelen. Slapeloze nachten zijn er dan ook veel geweest. En als ik dan weer moe ben, krijg ik weer sneller last van RLS.
Een mooi cirkeltje dus.

Stilzitten
Als de kinderen op de bank tegen me aankruipen, dan moet ik ze op een gegeven moment van me wegduwen, want als dat hinderlijke gevoel in mijn benen komt, is mijn avond voorbij.
Spelletjesavonden met vrienden resulteren geregeld in staan of rondjes lopen tot ik weer aan de beurt ben.
Stilzitten is geen optie.
Bioscoopbezoekjes met die krappe plaatsen, nergens met mijn benen naartoe kunnen, een garantie voor rusteloze benen. Halve films heb ik gemist omdat ik te druk was met mijn benen.
Vakantiereizen, een ware crime.
Uren in de auto zitten, mijn benen niet kunnen strekken, en dan maar blijven bewegen met mijn benen, tot huilens toe.
En zo waren er nog tal van situaties waardoor ik last kreeg van mijn benen.
En ja je leest het goed…waren!

Vaccuümtherapie
Omdat er zo weinig bekend is over het syndroom, zijn er natuurlijk ook niet veel behandelingen voor.
Er wordt vaker gezegd dat het een tekort aan magnesium is, en sommige helpen zich met medicatie.
Ik stuitte per toeval op vacuümtherapie.
Een therapie waarbij ik in een halve koker moest liggen met mijn benen en die dan vaccuüm wordt getrokken.
Door het toepassen van deze therapie kan er meer zuurstofrijk bloed door de vaten stromen. Hierdoor krijgen de beenspieren meer zuurstof en worden de afvalstoffen beter afgevoerd waardoor de spieren minder vermoeid aanvoelen.
Daardoor zijn de beenspieren ‘s avonds minder vermoeid en ontspannen, waardoor je dus minder snel rusteloze benen krijgt.

Ervaren
Ik heb het mogen ervaren en het is bij mij zeer effectief geweest.
ik kan wel zeggen dat ik ongeveer voor 90% van mijn klachten af ben.
Soms, als ik erg moe ben of mijn benen te warm worden, wil ik nog wel eens het gevoel een klein beetje ervaren. Maar daar blijft het dan ook bij en het trekt snel weer weg.
Ik slaap weer, kan weer stilzitten en ik kijk niet meer tegen lange autoreizen op.
Ik durf weer alles zonder op voorhand bang te zijn dat ik last krijg van mijn benen.
Het heeft, ondanks dat het “maar” een vervelende kwaal is, mijn leven absoluut verbeterd.
En nee, ik krijg voor deze blog niet betaald, maar ik wil dat iedereen die RLS heeft, mijn ervaring ook laten ervaren.
Je leven hoeft namelijk niet zo rusteloos te zijn!

Informatie
Wil je meer informatie na het lezen van mijn blog over RLS, klik dan op deze link.

Voor meer informatie over vaccuümtherapie, kijk dan hier.
Er zijn steeds meer therapeuten die deze therapie uitvoeren.
Heel veel succes!
En als je het gaat doen, laat je me dan weten wat jouw ervaringen zijn?

Liefs Kimmetje

 

Huishouden of spelen

Huishouden of spelen

Ik heb het mezelf vaak genoeg horen zeggen tegen mijn kinderen als ze om aandacht vroegen.
Wacht even, mama is zo klaar!
En voordat ik het wist was ik een uur verder en mijn kinderen verzonken in een game.
Oh fijn, ze zijn zo rustig, kan ik nog even door met poetsen.
Weg speelmoment.
Kinderen herinneren zich niet of het huis perfect schoon was, wel of er met hun gespeeld werd.
Toen ik dat besefte zag ik pas in wat ik deed.
Mijn kinderen wilden spelen, en ik vergat een herinnering met ze te maken, want de vloer moest schoon, en de was, en de keuken en en en..

Moeten
Er wordt in deze huidige tijd veel van ons verwacht. We werken maar ons huis moet schoon zijn, want volgens de bladen
weerspiegelt een opgeruimd huis aan hoe we ons in ons hoofd voelen. Dus het huis moet perfect zijn, want dan zijn wij dat ook.
Uiterlijke schijn terwijl het innerlijk chaos is.
En het is waar, een opgeruimd huis geeft meer rust, maar we moeten en moeten en vergeten daarbij soms te kijken wat echt belangrijk is.
De kinderjaren komen nooit meer terug, het huishouden iedere dag opnieuw.
Toen ik dat besefte, ging ik mijn tijd anders indelen. Minder volgens het moetschema en gewoon kijken hoe de dag verliep. Uiteraard zijn er altijd klusjes die gedaan moeten worden, maar sommige konden even blijven liggen tot een later moment of kon mijn man ook prima doen ipv alles naar mezelf te trekken.
Het gaf ruimte voor mij en voor mijn kinderen.

Samen spelen
Ik heb vaak genoeg met ze gespeeld terwijl ik van harte hoopte dat niemand onverwachts op bezoek kwam, want het huis…
Meestal kwam er dan juist wel iemand en zag ik de blikken wel.
Uiteraard als ik me eens goed had uitgesloofd en het huis blonk van de Dasty, kwam er niemand.
En voordat ik de moedermaffia over me heen krijg dat kinderen zich alleen moeten kunnen amuseren. Klopt, dat hebben mijn kinderen altijd goed gedaan. Ze hebben alleen gespeeld, en leren wachten tot mama klaar was. Maar dan was mama er ook voor ze, lekker samen zijn.
Ik heb vaker in een kast verstopt gezeten en mijn kind tot tien horen tellen, terwijl ik 10 dingen telde die ik eigenlijk nog moest doen.
Geduldig met de lego gespeeld terwijl van binnen een wervelstorm waaide met gedachtes van dingen die ik nog allemaal moest.
Ik zie de jonge ouders vaak zichzelf voorbij rennen om aan alle eisen( die ze zich vaak genoeg zelf opleggen) te  kunnen voldoen.
Ik ben blij dat het mij gelukt is om mijn hoge eisen bij te stellen.

Spijt
Als ik erop terugkijk heb ik geen spijt.
Mijn jongens zijn nu bijna 16 en 13 jaar. Ze hebben me niet meer nodig, maar ondertussen meer dan ooit.
Ik laat ze los als het gaat en hou ze vast als dat nodig is.
Zonder zelfopoffering, want volgens de bladen heb ik echt me-time nodig, ben ik er voor ze.
En als ik zie hoe ze zich ontwikkelen ben ik blij dat ik het zo heb gedaan.
Ze worden steeds zelfstandiger en de speelmomentjes zijn voorbij.
Ze hebben plaatsgemaakt voor mooie gesprekken, spelletjesavonden en een hoop puberpraat en ik moet nu bedelen of ze een spelletje met mij willen doen.
Als ik ze dan met hun overslaande stemmen stoer hoor gamen met hun “friends” , terwijl ze erna nog heerlijk tegen me aan kruipen, dan ben ik nog altijd blij dat ik aan de peuterstemmetjes gehoor heb gegeven als ze alweer wilden spelen terwijl ik al zo moe was.
En mijn huishouden…nee perfect zal t nooit worden. Ook niet met pubers, of juist door die pubers.
Mijn opvoeding, nee die zal ook niet perfect zijn. Maar we kijken op de jaren die al zijn geweest met een heerlijk gevoel terug.
Ik verheug me op de komende jaren!

Waar is mijn concentratie?

Waar is mijn concentratie?

Ik heb altijd drukte in mijn hoofd.
Wat ik nog moet regelen/bellen/bestellen, wat voor huiswerk ik de kinderen moet overhoren, wat ik nog tegen wie moet zeggen, dingen die niet vergeten mogen worden, noem maar op.
Ik denk dat vele zich hierin wel herkennen.
Wij mama’s moeten aan heel veel denken.

Concentratie
Ik kan me nooit goed concentreren, wil een hoop en omdat ik teveel wil doen, blokkeer ik en komt er juist niks uit me.
Sinds ik mijn pagina Kimmetje heb zweven er ook nog vele halve gedichten en quotes bij.
Ik hoor een zin, denk daar kan ik wat mee, en ga weer over op waar ik mee bezig bent. Gelukkig kan ik veel opschrijven in mijn telefoon. Als ik soms teruglees denk ik, die was er ook nog.
Ik wil ik wil ik wil zoveel en blok en blok en blok zo vaak.
Ik heb soms leuke ideeën voor Kimmetje, maar het komt er gewoon niet van.

Diagnose
Toen we in onderzoek waren naar de diagnose van mijn kinderen (ADHD en autisme met kenmerken van ADHD  ) zei de psycholoog dat mama behoorlijk veel trekjes van ADD had. Druk in hoofd maar zonder de hyper.
Ik lachte, want ik weet dat iedereen wel symptomen heeft van iets en iedereen krijgt n stempeltje. Ik was altijd al zo geweest, dus wist niet beter. Maar toch liet het me niet los.
Toen ik richting burn-out ging gooide ik de drukte in mijn hoofd daarop. Maar nu ik lekker in mijn vel zit, blijft de chaos in mijn hoofd.
Bij een therapeut waar ik zelf ben geweest, kwam het woord hoogsensitief naar voor.
Ik heb fibromyalgie en een symptoom daarvan is concentratieproblemen. Brainfog, oftewel mist in je hoofd. Maar dat kan ook weer hormonaal zijn, aangezien de overgang soms een tikje op mijn schouder geeft dat ze klaarstaat. Dus waar kan het aan liggen?

Ruis
Ik loop vaak over, kan minder goed tegen ruis op mijn lijn. Harde of felle stemmen, een te harde radio op de achtergrond, als meerdere gesprekken tegelijk gevoerd worden, wat dan ook, ik kan er minder goed tegen dan vroeger. Ik snap nu ook steeds beter de ” volle hoofden” van mijn kinderen.
Lekker sporten of in bad gaan maakt mijn hoofd weer leeg.
Er vallen ook dingen van vroeger of z’n plaats, mijn eeuwige gebrek aan concentratie, iets op tafel zetten,en onder het neerzetten al met wat anders bezig zijn en weglopen zodat het valt, ik kan tal van voorbeelden noemen, en denk dat vele ze wel herkennen.
Ik laat me nergens op testen, want ik ben wie ik ben en dat maakt mij mij, en nogmaals iedereen heeft wel symptomen van iets. Waarschijnlijk heb ik helemaal niks en is het gewoon mijn wazige karakter.
En als ik er last van heb, lach ik maar om mezelf en vraag mijn omgeving tot hulp.
Misschien hebben we door de huidige maatschappij allemaal wel een beetje van iets.
Dus mijn plannen zullen ooit wel uitkomen, mijn lijstje met prioriteiten is gemaakt en ik heb ook nog….oh wacht, er schiet me net een gedicht te binnen..

Beautysectorindekou

Beautysectorindekou

Ik ben kapster en werk al jaren met heel veel plezier zelfstandig in mijn eigen kleine salon.
Toen de eerste lockdown kwam, werden wij kappers gecompenseerd door de overheid.
We kregen tot bijstandsniveau drie maanden uitbetaald.
Na die periode werd berekend hoeveel weken we hadden gewerkt, want we waren geen drie maanden dicht. Dat bedrag moesten we terugbetalen, en dat was ook logisch.  Eerlijk is eerlijk!

Nieuwe lockdown
De tweede lockdown kwam vlak voor Kerst, zoals bij zovelen, de drukste periode van het jaar. Een hoop omzet liepen we mis. Maar meneer Rutte zei heel netjes tijdens de aankondiging, dat we gecompenseerd zouden worden, want strijden tegen corona doen we uiteraard samen.
En wat blijkt nu, deze keer wordt het partnerinkomen meegeteld. Als dat boven het minimum zit, dan krijg je niks.
Helemaal niks!
En lieve mensen, boven het minimum zit je al gauw, heel gauw!
Daar hoef je echt geen rijke partner voor aan de haak te hebben geslagen.
Ik zie op het kappersforum verdrietige verhalen voorbijkomen. Mensen waarvan het inkomen zo hard nodig is. Er worden reservepotjes aangebroken en naar alternatieven gezocht om toch maar iets van inkomsten te krijgen.

In de kou
Wij staan in de kou, de regering laat niet alleen de kappers, maar de hele beautysector gewoon in de kou staan. Er is één politieke leider die momenteel voor ons opkomt en dat is Wybren van Haga. Hij deelt ons verdriet. En hoe fantastisch ik dat ook vind, ik ben benieuwd wat hij voor elkaar krijgt.
Als ze al uit de tweede kamer lopen als er gepraat moet worden over de mensen in de zorg, die fantastisch werk verrichtten, dan staan wij als beautysector helemaal nergens.En ik wil het allemaal best accepteren, want ik wil, net zoals iedereen, dat we ons leven zo snel mogelijk weer kunnen oppakken.

Geen inkomsten
Maar als ik dan zie dat visagistes en kappers bij de tv wél gewoon mogen werken, dan maakt mij dat heel boos en verdrietig.
Zij vallen blijkbaar onder een andere groep. Het maakt niet uit hoe je de groep noemt, je staat nog altijd binnen 1,5 meter als je iemand kapt.
Of dat nou een bekend persoon is die op tv een spelletje mag presenteren, of iemand die noodgedwongen achter zijn keukentafel thuis moet werken.
Een bekende kapper die tv-sterren mag opmaken en er trots foto’s van op zijn instagram account zet, is een schop tegen ons al koud geworden been.
Hij kan er niks aan doen dat hij wel mag werken, hij volgt tenslotte ook gewoon de regels.
Net zoals wij ons aan de regels houden en braaf dichtblijven.( dat hij de foto’s plaatst vind ik dan weer niet collegiaal)
Maar het geeft wel aan hoe scheef de regels zijn. Zijn klanten mogen wel gekapt worden omdat ze voor de tv werken, en mijn klanten moeten voor schut lopen, want het zijn tenslotte maar 5 weken.
Máár 5 weken!
5 Weken zonder inkomsten zijn lang, vooral met de onzekerheid dat we na 19 januari weer open mogen gaan. De vooruitzichten zijn momenteel nog niet zo positief,dus ik houd mijn hart vast.

Petitie
Gelukkig zijn er personen een actie begonnen om te strijden voor passende financiële steun in onze sector.
Er kan een petitie getekend worden en ik zou het fantastisch vinden als iedereen tekent.
Want zoals meneer Rutte al zei, strijden doen we samen!

#BEAUTYSECTORINDEKOU

Teken de petitie hier!

fibromyalgie

fibromyalgie

Ik heb Fibromyalgie, oftewel weke delen reuma.
Het staat voor:

  • fibro: bindweefsel, het weefsel dat spieren met botten verbindt;
    bindweefsel zit ook in kapsels en banden bij uw gewrichten.
  • myo: spierweefsel
  • algie: pijn

De belangrijkste klachten bij fibromyalgie zijn pijn, stijfheid en moeheid.

Gewone bezigheden zoals huishouden, werken en sporten zijn daardoor soms moeilijker om te doen.
Het overvalt mij vaak. De ene dag kan ik de wereld aan. Ik werk als kapster en dat is fysiek best zwaar. Ik sport flink, waaronder hardlopen en bootcamp, en geniet van alles wat bij het leven hoort. De dag erna ben ik moe en heb ik overal van die onverklaarbare pijntjes. De vermoeidheid vind ik nog het ergste. Dat kan als een deken over mij heen vallen. Ik noem het ook wel de moeheidsdeken.
Slapen gaat vaak slecht waardoor de vermoeidheid erger wordt. Het zorgt ervoor dat ik me minder goed kan concentreren. Een watterig gevoel in mijn hoofd. Dit noemen ze ook wel hersenmist(brainfog).
Ik kan dan niet helder denken, ben vaak erg moe en wat humeurig en prikkelbaar.
Ik krijg het gewoon dan even niet geregeld.Vroeger verzette ik me er vaak tegen, maar nu weet ik dat dat geen nut heeft. Gewoon accepteren dat vandaag niet mijn dag is en lief voor mezelf zijn werkt voor mij het beste.

De meningen over fibromyalgie zijn verdeeld.  De ene zegt dat het niet bestaat, en het maar een aanstelziekte is. Je ziet tenslotte niks aan de buitenkant. De andere zegt dat als de artsen niets vinden ze het maar op fibromyalgie gooien.
En er bestaan onderzoeken waaruit blijkt dat het wel degelijk bestaat.
Ik ben geen arts dus daar ga ik verder ook niet op in, maar ik weet uit eigen ervaring dat het zeker weten bestaat en dat het niet altijd even prettig is.
Ik laat mijn leven er niet door beïnvloeden. Ik leef heerlijk, maar ik moet wel goed mijn grenzen bewaken, want ik ga er geregeld overheen en dan betaal ik de dag erna de prijs.

Willen jullie er meer over lezen of twijfel je of je het zelf ook hebt, klik dan hieronder op de link.

https://www.thuisarts.nl/fibromyalgie/ik-heb-fibromyalgie

Liefs Kimmetje